به فرزاد کفیلی

 

خیال ابرم که ببارم ... 

من به دیدار کسی که نیستی

به در لگد می زنم

به کوچه هم می زنم

خیابان      پشت اش در می آید

بالا می گیرد

                 دعوا

                 دعوا

                       می ریزد

توی اتاق

           یک مشت

           یک مشت دیگر ...

                 توی سرو صورت دوستی که ندارم

                                      بیدار می شوم !!

این شعر جمعه مورخ ۶ / ۳ / ۸۴ در روزنامه شرق به چاپ رسیده

آن موقع تقدیم نکرده بودم          به

                                           نیمای شعر فارسی !

 

 

محو بارش که شده باشی

شرشر شده ای

بی آنکه ابر ناشناس باشی

یا خود باران بوده باشی !

 

ـ بی خود به حرفهاش گوش نکن

برو ترانه گوش کن !

باران را بند بیار 

بس نیست شرشر ؟

بیا و کمی بر سطح موسیقی سر بخور !

 

نه محو ، نه شرشر

ترانه را هم شنونده اش نشدم

          ابر ناشناس بودم ،

          خود باران بودم !