چه روزها که رفتند . چه روزها که بی گاه شدند . چه تنهایی بزرگی . آن روزهای کدر معصوم . این شعر را به یاد آن روزها گفته ام . و یک نفر هست که خوب می داند .... اما علی دهقانی گفته که شعر را به شعریت شعر تقدیم کرد باید ! و من هم قبول ! ......من بسیار تنها گریسته ام بسیار تنها مرده ام بسیار

 

 

من   بر این سر    دستی دارم

                       فکر می کنم

                       به این گهواره

                           به این گور

                              به این کلمات کور !

 

این خورشید

دلش به چی گرم است ؟

ماه اگر نباشد

تنها    دل پلنگ     تنگ است ؟

 

جنگلی می شناسم

یک شب

میان درخت های خودش

                            گم شد ...

و کودکی

که ناگهان

           پیر شد !

                           

می توان تو را دید و

    تمام راه خانه را

         یکنفس دوید و گریه کرد ...

ولی نمی توان          تو را ندید و

گاهی ـ حتا گاهی ـ خندید !

تسلیت

عمران صلاحی / شاعر محله های جنوب تهران /

 

شاعر جوادیه / شاعر گمرگ / شاعر کوچه ی قلمستان

 

در گذشت .