سلام ای غرابت تنهایی

 

 

  ( به مادرم فروغ / فروغ فرخزاد ) 

ببین ! چه پاییزی می وزد ...

درخت ها به شماره افتاده اند

و جنگل       جایی برای پنهان شدن   پیدا نمی کند !

 

روزی که دریا مچاله شد

شانه های تو در خاک می وزید ........